You are the love of your life

Aşkın bir hastalık hali olduğunu ve bu hissin karşımızdaki bireyden değil de, bize hissettirdiği duygudan kaynaklı olduğunu genç yaşlarımdan beri biliyorum ama aşkın tam olarak ne olduğunu anlamak için bu yaşa gelmem gerekiyormuş. Hangi yaşa? 😲😜😂

Meğerse aşk varlığın kendiyle karşılaşma hali imiş. Ne kadar kendinle birsen, o kadar aşıksın. Sana böyle hissettiren adam ve kadın da senin so called 'aşkın'.

Kendi tanımlayabildiğim şekliyle olay şöyle cereyan ediyor. Biriyle karşılaşıyorsun, sana o kadar iyi hissettiriyor ki, sen o insana aşık oluyorsun. Buradaki 'iyi hissetmek'in üzerinde biraz duralım istiyorum. Bence bu tamamiyle varlığın  kendiyle ilgili iyi hissetmesinden kaynaklı bir reaksiyon. Aslında 'iyi' de doğru bir ifade değil. İnsanın kendini  ne kadar bütün, ne kadar kendiyle dopdolu  hissettiğiyle alakalı. Sonuçta hepimiz  'var olmak' ve görülmek istiyoruz öyle değil mi?  Karşımızdaki kişi bizi ne kadar derinden görür, ne kadar yansıtabilirse ona o kadar aşık oluyoruz... sanıyoruz aslında.  Ama bence aynadaki imajımız ne kadar netse, biz ona (sanırız ki karşımızdaki kişiye) ama aslında kendimize aşık oluyoruz. Biraz narsisistik gibi görünse de, hepimiz hayatlarımızı o ya da bu sebepten kaybettiğimiz kendiliğimizin peşinde geçirdiğimize göre, varmak istediğimiz nihai (ilahi) aşk da yine kendimiziz. Kendini bütün kusurlarına rağmen karşında eksiksiz görmek kadar büyük bir aşk yok çünkü. Yaşadım, biliyorum 🙏

'YOU ARE THE LOVE OF YOUR LIFE' as don Miguel Ruiz says. So, true!

And as our dear Freddie 😍 says...